27 Haziran 2013 Perşembe

mezunuuuuuum :)

öhhööm öhööm! arkadaşlar artık aranızda geleceğin meslek elemanı, gönüllerin fatihi ve inş iş bulursa paralı bi panda olma yolunda ilerliyorum :) dün itibariyle stajımdan a1 i çakmış bulunmaktayım :) ne dersim var ne de artık okulla bağlatım kaldı. son dakikalarımı da evde bi başıma odamı toplamakla geçiriyorum. gerçi pek bu konuda başarılı değilim ama :D

neyse mezun olmadan önce tabi güzel bi balo yaptık. faceten sıkı takipçilerim bilir :D buraya da fotolarını koymak ve sizi seksi balo kıyafetimle başbaşa bırakmak isterdim ama bu pek mümkün değil şuan için :D neyse konumuza dönelim. pazartesi günü duşumu aldım. giyindim ve partnerim olacak yani baloya birlikte gideceğim kankamla telefonlaştım. hala kuaförde olduğunu duyunca tabi bi dellendim. mübarek gelin başı sanki. kuaförü de kızılaydaymış burda ufak bi detay geçiyorum. gözaltına alındığımdan beri hiç kızılaya gitmemiştim. o gün artık bişeylerle yüzleşme konusunda tamam dedim eli mahkum gidicen ama panik yapma sakin ol dedim kendi kendime. zaten o allahın cezası avmnin önünden bile geçmedim. kemer almam gerekiyodu. metro altına arandım durdum. bu arada artık o panikle mi bilemiyorum ama burnum hala o biber gazının keskinliğini aldı :) kendimi takdir ettim :D buldun gene bu pis kokuyu dedim. neyse kemerimi aldım çıktım kuaföre gittim. bekle allah bekle tabi. bir kızın saçı 5 saatte nası yapılır onu gördüm. kankam olmasa beklediğim kişi 1 dakka durmam ya ne sıkıcı bi yerdir orası :) tek tesellim benim 2 katım bi adam vardı orda. kuaförün ta kendisi. kankam saçım nası olmuş diye sordu paso ama ben adama bakıp salyalı bi şekilde "çoh güzel yeaaaaaaaa :D" modundaydım. bi ara kankamla adamı çekiştirdik onunda dibi düşmüş tabi. çok tatlı laaaan diye dert yandı bana sonra tabi evli ve 2 çocuklu bi adam olduğunu öğrendiğimde ise bi hüzün kapladı beni :/ vay anasını dedim adamı kapan kapmış :D sonra saat 6 buçuk olmuş tabi. ben oraya 4te gittim lan bu ne iş???? apar topar çıktık saç bitince. atladık bi taksiye doğru arkadaşın evine gittik. hemen bişeyler atıştırdık. güya ben aç değildim ama su böreğini grünce bi dilim almazsam olmaz mode on oldum :) hemen yemeği lüplettikten sonra giyindik işte. ben saçımı falan yaptım. lenslerimi takmıştım zaten. hazırdım. ayakkabılarımı giydim parfüm falan derken çıkalım dedik. taksi çağırdık evin önüne. tam taksiye atladım anam davetiye? nerde bu nerde bu derken evdeeeeeee diye bi ses aklımı aldı :) hemen indim taksiden ki allahtan taksi hareket etmemişti. gittim eve davetiyemi aldım çıktım. neyse geldik güzelim sheraton hotelimizin havuzlu girişine :) indim ben önden sonra koştum kankamın kapısını açtım. tüm gece centilmen olucam diye söz vermiştim ona da :D indirdim falan. taksi parasını verdim. indik etrafta kimler var diye bakınıyoruz tabi. kimseyi göremedik.

neyse dedim bi sigara içeyim ben yaktım bi sigara baktım zır zır telefon çalıyo açtım. bizim arkadaşlardan biri nerdesiniz dedi. geldik öndeyiz dedim. tamam bizde içerdeyiz dedi. e gelin buraya madem dedim. yok içeri girince görüşürüz dedi. te allam iyi dedim. bu arada tabi sürekli poz verme modundayız foto çekiliyoruz falan. hatta biri de bu:

p.s. baloda tek papyon takan ben zannediyodum. tabi bi kiş çıktı bizim bölümden ona da allahıekber vuhuuuu diye sarıldım :D çocuk ne yapcağını şaşırdı :D baloya papyonla gidin bence. ilerde balosu olanlar için kulağa küpe deftere not olsun ;) neyse içeri geçtik herkese selamlar modundayız. sonra balo salonuna geçip oturduk. bekliyoruz. garson kız geldi ne alırsınız dedi. ben tabi önceden herşeyi hazırlamış bi vaziyetteyim. hemen şampanya dedim. bizde şampanya yok dedi. HÖNK!? sheraton'a geldik biz deme diyorum içimden. kamyon garajı büfesi değil burası deme?? ben öle kalınca kız bi daha sordu. kankama sordum ne içmek istersin diye o da şarap olsun madem dedi. 2 beyaz şarap söyledik. şak diye geldi. şarap güzel mi kötü mü bilemedim ama içtim tabi. beleşeee ve şerefeee diye :D

sonra arkadaşlar geldi yemeler içmeler falan derken artık balonun son 1.5 saati. ben 2. şişe şarabı bitirip 3. geçme hazırlıklarındayım. bu arada tabi kendimi piste atıyorum sürekli yandan yandan modlarındayım :D bi döktürdüm bi döktürdüm sormayın. bi ara roman havası çalalım dediler. kadehi kafama dikip allaaaaaaa açılın geliyom dedim ve daldım ortaya. sonra bi ara roman havasındayken solist iyi oynayanları sahneye alıcam dedi :) bizim kız arkadaşlardan birini çıkardı. lan bende çıkıcam banane oldum tabi :D sonra bi baktım solist beni işaret ediyo. sen misin çağıran. çıkarsın sahneye bi roman oynadım bi roman oynadım alkışları kaptım tabi :D göbecikler attım falan :D sonra indirdiler işte. sonra bi zeybek oynansın dediler. bilenleri ortaya alalım dediler. bu panda durur mu ege kanıyla dolu bi halde çıktım bende ortaya. açtım kollarımı zeybek oynadım bide :D sonra pist doldu taştı tabi. halaya geçelim dediler sıpamadık piste. masalar arası turladık bizle. halay mode on bi şekilde :D dolandık dolandık falan. bu arada tabi 3. şişeyi yarılamışım ben de ama farkında değilim tabi :D kafa güzel ama kendimdeyim. neyse pasta kesilcek dediler. oturduk yerlerimize. bi konuşmacı çıktı övdü falan bizi baya :) sonrasında bi ara bi heryer taksim heryer direniş dedi biri. ahanda dururmu koca okul başladı söylemeye tabak çanaklar kaşık çatallar birbirine vuruldu. benimde içimdeki anarşist ruh çıktı tabi başladım ben de bağırmaya :D bi 10 dakka bağırdık slogan attık sonra sustuk tabi. pastalarımızı yedik falan. son foto çekimleri olmaya başlarken bi baktım üçüncü şişe şarabın da sonuna gelmişiz :D aranıyorum taranıyorum yok başka şişe ortada. meğersem kapatmışlar artık içki servisini. neyse kafam baya kıyak oldu tabi bütün fotolarda full sırıtmayla çıkıyorum :D

sonrasında after party var dediler giriş bedavaymış bize :) ahanda goş goş goş :D indik aşağıya fena dağil bi durum var ortada :D ortam güzelimsi. müziklerde öyle tabi. ankarada 4 sene böyle bi yer arayıp sonra da bulmuşken e panda durur mu başladım gene oynamaya :D kankamla tutamadılar bizi. millet serilmiş bi vaziyette oturcak yer arıyolar tabi :D peki biz? o masa senin bu masa benim kopa kopa geziyoz :D bi ara gangnam çaldı da marifetlerimi gösterdim millete :D  vücut da psy'a benceyince hareketleri de taklit edince tabi herkes yarıldı :D saat 2 falan olmuş benim haberim yok tabi. bi sigara içelim dedik kankamla dışarı çıktık. oturduk biraz ayaklarımızı dinlendirdik. sonra içeri girdik. bizzim grup gidicez biz dediler. lan niye gidiyonuza falan döndü iş. e hani çıkışta çorbacıya gidicektik 4te birlikte çıkıcaktık falan olduk kankamla. yok işimiz var öle de böle de falan dediler. sinir oldum sadece 3-5 meze yiyip 1 parça tavuğa ve düğün halayına mı geldiniz yani bu mudur diye düşündüm.  ki çorba organizasyonunu yapanlar da onlardı. eeeeh koy g.tüne dedim devam ettim bende. kankamla ikimiz kaldık tabi. oyna oyna falan bi hal olduk. bu arada 2mizinde gözler kedi gözü gibi fosforlu :D çirkin bile olsa kabulümüz biri gelsin ya la modundayız :D yok anam tık yok tık yok! sağa bak sola bak bi hareket yok. hadi ben kendimi geçtim de kankaya da birini bulamadık ya la :/

bu kadar sinir üstüne baktım ayılıyorum kanka bi shot yapak mı dedim. o da olur dedi. sonra birinden duyduğumuz üzre suyun fiyatı 7 liraymış. bildiğin plastik şişede 0.5 litrelik su. O.o ohamısın dedim içimden. kankama lan 15 falan olsun 17 olsun lan verelim falan dedim bi kere geldik kıyalım paraya dedim. ama sen sipariş verirken bi sor bakalım dedim. sonra arkamı döndüm 2 bakınmaya. tekrar konkama döndüm eee dedim tamam dedi söyledim dedi. ne kadarmış dedim ne bilem onu sormadım dedi. lan nası sormadın direk siperiş mi verdin dedim. heeee dedi :D allaaah eve geliyo haciz panda git bi dil altı al dedim kendi kendime. neyse tekilalar geldi shot yaptık sonra ne kadar dedim 50 dedi. allahuekber wuhuuuuuuuuuuuu dedim bende :D kuzu kuzu bi tarafımıza kaçan 50 lirayı verdik tabi. hem tekila yaktı içimi hem de parası :D  sonra biraz daha zorladık şansımızı ama etrafta bir tane erkek olmaz mı ya. dönüp bakanı bile zor bulduk. tabi o da yanlışlıkla baktım der gibiydi.

eaaah yeter dedim gidelim artık dedim kankama o da tamam dedi. atladık taksiye. saat 4 olmuş tabi. eve geldik ayakkabıları çıkarmamla kırmızıdan mora geçen ayaklarımı görmem bir oldu. abbov dedim ayaklar yok bende :D  sonra tabi iyice sersemlikle yatıp uyudum. sabahta kalktım evime geldim. kafam hangover tabi :D daha anca vücudumdaki alkol çıktı da mayışıklığım geçti.

işte böle canlar artık lisans mezunu şimdilik işsiz bi panda duruyo karşınızda. en kötüsü de 3 senelik evimden çıkmak. şuan üşensem de yavaştan eşyalarımı topluyorum. koyuyo be :/

14 Haziran 2013 Cuma

One Night One Bus One Custody!!

selam blogırlar. galiba hazırım herşey için! kaç zamandır buralarda olmayışımın nedeni kiminizin bildiği kiminizin de bilmediği bi sebepten. işte bunu anlatmaya geldim bugün. çok çabaladım uykularım çok kaçtı ama şuan iyiyim. bugünkü haberden sonra da iyi olacağım inşallah. bi ara da istanbul rihanna konseri özeti geçicem size merak etmeyin ;) 

(uzun bi yazı sizi bekliyo)

neyse konumuza gelelim. 30undaki konsere gittim ve o hafta sonu ankaraya dönmeye karar verdim. cumartesi daha önce konuştuğumuz şekilde kaytan bıyıktan haber bekledim ama gelmedi. güya buluşucaktık. gerçi o biraz yoğundu istanbulda işleri çoktu ama neyse demiştim. sonra kendisiyle hala bu konuda konuşamadım. bi ara unutmadan sorayım ;) neyse cumartesi yani ayın 1i akşamı ankara otobüsüne atladım. sabahına indim ve eve geldim. geceden zaten arkadaşla konuşmuştuk. bu eylemlere bizde katılalım demiştik. canımız sıkıldı çünkü o kadar insan orda hem benim hem de senin hakkın ve geleceğin için bulunuyorlar biz neciyiz demiştik. karar aldık pazar günü kızılaya gidelim diye yani ayın 2'sinde. pazar sabahı indim eve geldim bi güzel uyudum. sonra da arkadaşla buluşmak için evden çıktım. kızılaya gittik. baktık ortalık yıkılıyo bizde coştuk tabi. arada yoğunluk oldu gazdan insandan ama hepimiz orada birdik. hepimiz orada tektik. hepimiz orada halktık! günün ilerleyen saatlerinde doğal olarak karnımız acıktı ve yemek yemek için sakaryadaki hostaya geçtik. bi güzel yemeğimizi yedikten sonra kızılaya geçelim artık ordan da eve geçelim dedik. anneme söylememiştim kızılayda olduğumu. tabi doğal olarak ablam yumurtlamış. bi baktım annem arıyo hadi bakalım napcaz napcaz falan derken açmak durumunda kaldım. bi ton laf yedim tabi. neyse sonra telefonu kapattım. aklımdan eve dönelim düşüncesi geçerken bi anda panik bir kalabaık gelmeye başladı avm tarafına. ben de tırstım bi an arkadaşımda tırstı. koluma yapıştı direk. heralde gaz geliyo dedim ama havaya bakmamla üstümüzden geçen ve 5 ayrı noktaya doğru uçan biber gazı bombalarını görünce ahanda sıçtık dedim içimden. napcağımızı bilemeden bizde koşmaya başladık. ileriye bakınca 300 spartalı misali eli coplu çevik kuvvetin önüne kim gelirse alıp copladığını gördüm ve iyice panik oldum. tuttum arkadaşın elinden avmye doğru koşturmaya başladım. avmyi bilenler bilir. dışarıda starbucks var. oraya doğru girdik ama ileriye bakınca bunun göz korkutma müdahalesi olmadığını anladım. herkes starbucksın camlarını yumruklamaya kapıyı açın demeye başladı. derken aradan avmye giriş olduğunu gördüm ve gene elinden tuttuğum gibi arkadaşla içeri koştum. artık avmdeyiz rahatız dedim ama meğersem bu benim için yalandan ibaretmiş. 

avm içindeydik ama hala panik bir haldeyiz. insanlar yaralı bi halde korkmuş bi halde içerideler fakat dışarıya çıkış yok! bu arada starbucksa girmeden önce 5 adım ötemde duran kişinin kolundan tutup çekerek de kafasına biber gazı kapsülü yemesini önlemiştim. şimdi içerde tıkılı kalmıştık. çıkış yolu ararken yangın çıkışını gördüm direk oraya koştuk arkadaşla. bi kısım insan da bizimle geldi tabi. aşağıya otoparka indik. ordan otopark çıkışına gidelim dedik ama dışarı çıktığğımızda polislerin avmye biber gazı atıp içeri dalmak üzere olduklarını gördük. tam çıkalım kaçalım derken demirtepe tarafından gelen 20 kadar polisin uzaktan coplarını sallamasını gördük ve avmye geri girdik. otoparktan tekrar avmye girdik. insanlar paniklemiş bi şekilde üst katlara çıkalım dediler ama illaki içeriye girenin üst katlarda da başına bişey geleceği düşüncesiyle kabul etmedim. otoparka tekrar indik ve bu sefer sessiz sessiz otopar çıkışına geldik. tam kafamızı uzattık ki bi tane sivil polis bize el işaretiyle gösterip kaçın kaçın dedi. biz de o gazla kaçmaya başladık. tam kızılay ziraat bankasının önüne geldiğimizde de demirtepe tarafındaki bir tomanın arkasından 7 tane çevik çıktı ve kaçmayın diye bizi kovaladı. ben kaçarken bi tane çevik önüme geçti direk. kıpırdamayın diye bağırdı. o korkuyla olduğum yerde kalmıştım zaten. bi elinde kalkan bi elinde copla birlikte kapladığı alan benim 3 katımdı yanyana durduğumda. zaten adamın boyu 2 metre vardı. o panikle duvara doğru geriledim. arkadaşım ise ziraat bankasının duvarında yere çökmüş bi vaziyette bekliyodu. ağlamaya başlamıştı. polis yere yat diyince ben de yattım direk. artık kaçabileceğim bi yer yoktu. yere yattım ve bekledim. sonra polis anlamadığım bi şekilde yere yat dedim sana dedi ve tişörtümün ensesinden tutup beni yattığım yerden kaldırarak ileri doğru fırlattı. yere yüzüstü yapıştım. galiba dizimdeki kocaman yara da o zaman oldu. morarmış sıyrılmış ve kanamış bi haldeydi benim farkettiğimde. sonra ellerimi arkada birleiştirdi polis. ve tek diziyle tepeme çıkarak kendi çapında etkisiz hale getirmeye çalıştı. zaten kormuş bi vaziyetteyke iyice tepeme çıkarak nefessiz de bıraktı beni. ellerimi arkada birleştirmiş bir halde bana kelepçe taktı. kelepçe de plastik kelepçelerden tabi. sonra bana hayvan sabahtan beri ne çektirdiniz be diyip kafama o kocaman elleriyle 2 tane patlattı. gözlüğüm gözümden kaydı. gözlüğümün derdine düştüm o an niyeyse. abi gözlüğüm kaydı düzeltirmisin dedim. bi de yardım istiyo benden soysuz köpek dedi be bi daha patlattı kafama. sonra bi daha yalvarmaya başladım. insafa geldi gibi oldu ve gözlüğümü üstün körü yerine oturttu. tek bir hamleyle beni yerden kaldırdı ve başka bi polise teslim etti. yaşadığım panikle ne diyeceğimi bilemezken 2. polise yalvarmaya başladım. abi nolur bizim bi suçumuz yok lütfen dedim. adam da orta yaşlı ve biraz daha sakindi. abicim sakin ol dedi. bu çevikler 48 saattir uyumuyorlar sinirleri çok bozuk sen sakin ol gözaltına alındın şimdi ama salınırsınız dedi. o an ilk defa duyduğum kelimelerle yüzleştim. gözaltı!? aman yarabbi nerdeydim ben nereye gidiyodum nereye götürüyolardı beni? aklımdan bin tane görüntü geçti. bizi nezarete atıp copla dalmalar mı desen ya da tutuklanmak mı desen... otobüse bindirmek için götürdü adam beni. bu arada gazeteciler şak şak fotoğraflar çekmeye görüntü almaya başladılar. kafamı çevirdim ama çoktan artık suratımı yakalamıştı. otobüse bindirdiler beni. oturdum bi koltuğa. sonra farkettim ki bileklerimde kelepçeler var. ilk taktığında farketmemiştim ama sonradan dank etti. yaşadığım panikle şekerimin çıktığını da farkettim. ağzım kupkuru olmuştu. bir damla bile tükürük yoktu ağzımda. hafiften kendime getirmeye çalıştım kendimi ama olmadı. daha da kötü oldum. bu arada kafamı çevirip avm tarafına baktığımda ise polis coplarıyla içeri dalmış ve milleti kendinden geçercesine copluyordu. sonra 1 3 5 derken bi otobüs adam getirdiler elleri kelepçeli. bu arada arkadaşım dank etti kafama. acaba o nerde derken baktım onu da ağlarken kelepçeleyip getirmişlerdi. kelepçeler o kadar can yakar bi hal aldı ki anlatamam. arkadaşım zaten ağlyodu otobüse bindirilirken. benden biraz uzağa doğru götürdüler onu. otobüs dolduktan sonra ilerlemeye başladı. ve aslında 15 dakkalık olan yol 45 dakika sürdü. bu arada kelepçeler ellerimi morartmaya ve şişirmeye başlamıştı. bildiğin uyuştu ellerim ve parmaklarım da eminim ki dolma dolma olmuştu. kollarımı kıpırdatamıyodum. her kıprıdattığımda bileğimdeki acı ve kelepçelerin getirdiği hissizlik yüzünden canım daha çok yanıyodu.

45 dakika sonra emniyete gelmiştik. otobüsün içinde kelepçelerden canı yanan o kadar çok insan vardı ki herkes bir an önce kelepçelerini çıkarmak için otobüsten inmeye kalkıştı. bizi emniyetin spor salonuna aldılar. kelepçeleri açtılar. açtılar ama nası açtılar. plastik kelepçe kullanan bir polisin ya da normal kelepçe kullanan bir polisin yanında neden açmak için bi alet edevat ya da anahtar bulunmaz bunun düşüncesi aldı beni. çünkü kelepçeleri ya maket bıçağıyla ya da makasla kesip açtılar. normal kelepçeler içinse bi ton anahtar nerde muhabbeti döndü o spor salonunda. kellepçelerimi makasla kestiler ve ben de kendimi yere bıraktım o acıyla. ellerimi hissetmiyordum ve mosmordular. parmaklarımı oynatmaya çalıştım fakat bileklerim çok acımaya başlamıştı. bileklerimi de o zaman farkedebildim. parmak boyutunda içeri göçme ve mor bir şekilde kelepçe izi duruyodu. bi kaç yerler ise kıpırdarken galiba ufaktan kesilmişti. bi tane kız gelip bileklerimin üstüne ıslak mendil koydu. hafif bi rahatlama geldi bana da ıslak mendiller işe yaramıştı. oturduğum yerde bileklerimi kıpırdatmadan bekledim arkadaşımla. onun elleri daha kötüydü bilek desen ortada yoktu zaten. kendimiz geldikten sonra hemen telefonlara sarıldık. ben ablamı aradım haber verdim. sonra bir kaç tanıdığı avukat olanları aradım haber verdim. sağolsun benimle ilgilendiler. sarjımda azalmıştı. ablam annemi ara diye tutturunca tamam dedim. aradım anne ben eve geçiyorum bizim sokağın ordayım dedim. eve gidince beni  bi daha ara dedi. bende çok yorgunum yatcam şarjım az hadi hadi dedim kapattım. söyleyemedim. bi panik hastasına en son söylenebilecek bir şey olsa gerek gözaltına alındım demek.

olaylar çok çok çok uzun o yüzden detaya girmeden devam ediyorum.

sabaha kadar orada bekledik. bize su dağıttılar. bi fasıl fotoğraf çekimi olucak dediler sıraya girdik. orda bekleyen başkaları da bağırdı arkadaşlar fotoğraf çekilmeyin sonra bunu kullanırlar avukatlar burada dediler. sıradan çıktık. sabaha kadar yarı uykulu yarı uyanık bekledik. biraz uyuyayım dedim ama arkadaşım 5 dakkada bir  kalk panda kalk bi anons yapıcaklar yok sıra var hadi gidiyomuş diyerek beni uyandırdı.

sabahın ilk ışıklarıyla telefonlarınızı hazır edin telefonlarınızı alıcaklar dedi avukatklar. telefondaki sim kartı ve hafıza kartını çıkarttım. sonra avukatlar sim kartınızı da istiyolar isterseniz atın yutun ya da kırın dediler. bi panik oldu millet. bi kısım insan gözümün önünde sim kartını kırdı. ben kırmak istemedim ama hafıza kartını sakladım.  telefonları aldılar ve avukatlar gözetiminde kağıtlar imzalatıp otobüse bindirdiler. otobüsle hastaneye götürdüler darp raporu için. sıra bana geldiğinde doktora girdim ve bileklerimi gösterdim. kadın da oraya not aldı. sonrasında tekrar otobüse bindirip bizi emniyete götürdüler ifade vermek için. ifade sırasında ilk okunan isim tabiki de bendim. o gece ilk enselenen ben olduğum gibi. içeri götürdüler bizi tek tek. ilk önce üstümüzü aradılar ve üstümüzden çıkanlar için tutanak tuttular ve haklarımızın yazdığı ve hangi suçlamayla orada bulunduğumuzun yazdığı bir kağıt verdiler. her kağıdı tek tek okudum. herşeyi de polise sordum. 2911 sayılı kanun dolayısıyla gözaltına alınmışız. gösteri ve eylem suçlaması yani avukatım kaytan bıyık da öyle dedi bana zaten ;) bu arada ben kağıtları okurken polis arada soru sormaya başladı. nasıl oldu olay neredeydin falan dedi. ben de çok fazla açıklama yapmadan olaylar karışık abi avukatım gelince ifade vericem dedim. polis de yok abim ben ifade almıyorum avukatlar gelince alıcaz ifadenizi zaten bişey yazmıyorum hiç bi yere de sadece abi kardeş sohbeti bu dedi. heeeee dedim içimden ben de. sonra 2. kağıdı okurken de bidaha soru sormaya kalktı. bi örgüte üyemisin biri sana git bişey yap falan dedi mi dedi. ben de abi olaylar karışık ben bi örgüte falan üye değilim arkadaşımlayım o da burda zaten dedim. avukat gelince konuşuruz diye de ekledim. sonra ıkardılar bizi ordan otobüse götürdüler. 10 dakka sonra asıl ifade için çağırıldık. bu sefer hepimizi içeri aldılar. avukatlarla görüşmek için ilk 10 kişiyi çağırdılar gene adım ilk okunanlardan tabi. gittim içeri girdim. orta yaşlı bi adam adımı söyledi. ben de benim dedim yanına gittim. konuştuk sonra dam ben memleketlinim diyince bi sevindim ki anlatamam. meğerse bizimkilerin haberi olmuş onlar da babamın avukat arkadaşına ulaşmışlar o avukatın da amca oğlu ankara barosunda avukatmış. anam anam dedim. böyle olaylar da mı olur dedim içimden. çok sevindim ama. annemlerin duyduğuna üzüldüm tabi. panik oldum avukat da sakinleştirdi. annem kötü mü dedim yok ben konuştum sesi gayet iyiydi dedi. biraz rahatladım. sonra olay üzerine konuştuk ifadem üzerine konuştuk ve içeri ifademizi vermeye girdik. avukatın yanımda olması çok rahatlatıcıydı. ilk olarak bize soruldu diye yarım sayfalık bir kağıt verdiler. bu kağıtta soru sorulmuyo adeta suçlanıyodum. yok kamu malı zararı yok polise karşı gelme yok taş atma yangın çıkarma daha neler neler. en sonuna da örgüte üyemisin gibi bi kaç soru vardı. avukatla birlikte okuduk ve direk itiraz ederek başladık ifadeye. benim bunlarla bi alakam yok ben bunları yapmadım dedik ve itiraz ettik. polis de ifadeye öyle başladı zaten. sonra olanları anlattık avukat ifadeyi kontrol etti ve imzalayıp çıktık. avukatım bi kopyasını daha istedi ifadenin tabi. ben de kendisine teşekkür ettim o da diğerleriyle konuşmaya gitti. 

otobüse inim beklemeye başladım ben de. o arada kumana dağıtmış sağolsun devlet babamız (!) ekmek arası kaşar meyve suyu ve su verdiler. yumuldum direk! sonrasında beklemye başladık. 24 saatlik gözaltı süremiz varmış. bunu da öğrenmiş oldum. terörle mücadele de olunca öyle oluyomuş. düşünün ya terörle mücadele bürosu bu işle ilgileniyo! terörist muamelesi had safhada yani! otobüste beklemye başladım. gelenler oldu kumanyayı görüp sevinenler oldu yedik yediler herkesin morali biraz düzeldi tabi. sonra oturduk 7-8 saat boyunca bekledik otobüsün içinde. çok değişik ve çok iyi insanlar tanıdım orda. bolca sohbet ettik bolca güldük. böyle güzel insanları ömrüm boyunca arasam bulamazdım. gör bak sen allahın işine deme? o 8 saat nası geçti anlamadım diyebilirim. saat 11 gibi 2 takım elbiseli adam geldi otobüse. biz kim bunlar derken biri ben manisa millet vekiliyim arkadaşlar dedi. sizin için burdayız dedi. sonra manisalı olan var mı dedi. ben de otobüsün arkasından yıktım ortalığı. BEEEEEEEN!!!! koştum öne doğru adam elini uzattı ben de elimi uzattım bi tokalaştık sonra sarıldı bana. anam dedim ya bu kadar olur yani avukat memleketli vekil gelmiş taaaa memleketten yuh dedim şansa bak dedim. sonra vekil bi sıkıntın var mı diye sordu yok dedim sağolun dedim. o da ailene haber verdin mi dedi. ben de ablama haber verdim sadece dedim. annemlere de gerek yok şimdi aramaya iyice karışmasın ortalık dedim. olsun olsun biz bi arayalım annen merak etmiştir dedi. telefonu çıkardı numarayı söyledim aradı. annemle bi fasıl konuştu ben oğlunuzun yanındayım iyi morali yerinde bi sıkıntısı yok dedi sonra bi sesini duyun  isterseniz dedi. çat telefonu elime uzattı. anam aldım direk annemle konuştum. sesi iyiydi. bi 20 saniye sonra çevik geldi ve vekilim bizim bunu yapmaya iznimiz yok dedi bizi de zor durumda bırakmayın dedi. ben direk telefonu uzattım zaten çevik gelince. vekil de ben zorladım o istemedi falan dedi. bişey yok dedi geçiştirdi polisi. sonra saat gece 4 buçuğa kadar otobüste oturduk. sohbet falan ettik. bi ara bi yerden kalem bulduk ve kumanyada verilen ekmeğin sarıldığı kağıda numaralarımızı yazdık. mutlaka görüşelim sonra dedik. kağıt elden ele dolaştı ve herkes numaralarını yazdı. saat 4 buçukta da hastaneye götürüp tekrar darp raporu aldırdılar. ifade sırasında ve sonrasında bişey var mı diye. savcılıktan da salıverilme kağıtlarımız gelmişti zaten. hastanede doktorun yanına giren hemen çıktı. bişeyin var mı sorusuna kapının ağzından yok dedi herkes. amaç bir an önce kurtulmak tabi. sonra da eşyalarımızı teslim ettiler ve saldılar bizi ordan. ordan ayrılmadan önce herkesle sarıldım tek tek. kötü bi durumda tanışma ama iyi insanlar kazanma dedim içimden. herkesle bi yerde toplaşma sözü vererek taksiye atladık eve geldik. son durum ise sol elimin serçe ve yüzük parmaklarımın üstünde hissizlik var. kelepçe sağolsun. dizim de geçiyo çok şükür. krem verdi arkadaş onu sürüyorum. kabuk bağladı ve onlar da azalıyo yavaştan. sol bileğimde ufak bi kelepçe izi duruyo hala. fiziksel başka bi durum da yok zaten. neyse...

tüm bu olayın detayları o kadar çok fazla ki anlatmakla bitmez. detaylarla da sıkmak ve uzatmak istemedim. bu olayın detayları da kötü tabi benim üzerimde bıraktığı etki de kötü ve bitmedi hala. 3-4 gece boyunca kabuslar gördüm. sürekli kovalandım rüyalarımda. bomba sesleri ve eli coplu kişiler eşlik etti bunlara. uyuyamadığım geceler de oldu. tüm gün evden çıkmadım. hala da çıkmıyorum sadece acil bir durum varsa çıkıyorum çıkabiliyorum. günlük içtiğim sigara 1 paket falan oluyodu hatta bitmiyodu o paket ama şuan bi buçuk paket bile dayanmıyo diyebilirim. baş etme konusunda sıkıntılar çekiyorum. kapı her çaldığında da acaba polis beni almaya mı geldi diye düşünerek ürperiyorum. her gün saat 8de bizim sokakta insanlar çıkıp tava tencere çalıyo ve slogan atıyolar. o seslere bile tahammül edemiyorum. kapıyı pencereyi kapatıp yatağıma geçip oturuyorum. sırf o sesi bastırsın diye müziği son ses açıyorum. yemek konusunda fazla bişey yiyemiyorum. zaten diyetteydim artık 2 öğünden sonrası sigara ile geçiyo. geçen 10 gün içerisinde 4 kilo vermişim. hala daha vücudumun ayakta durmasına da şükrediyorum. kızılaya hala gidemedim hele ki avm dediklerinde bile tüylerim diken diken oluyo. polis gördüğümde tüm vücudum geriliyo ve yolumu değiştirme ya da ordan bir an önce uzaklaşma kıvamına geliyorum. anlıyacağınız üzere dışarı iyi pozu verip içeriden kalp krizi geçiriyorum! insanların anlamadığı nokta ve beni de çıldırttıkları nokta da bu olayın etkilerinin bu denli büyük olması. neyse anlamalarını beklemiyorum zaten ben de anlatamıyorum kendimi. herkes ya kendi dalgasında ya da benle dalga geçmekteler. neyse...

bu yazıyı neden mi şimdi yazıyorum? bu kadar olayın üstüne neden şimdi diye soranlar, zaten yazımdan anlaşıldığı üzere detaylı bi açıklama yapamadım. uzun bi yazı oldu farkındayım ama bi daha ne hatırlamak ne de hatırlamak için kendimi zorlamak istemiyorum. tek postta herşeyi anlatıp bu defteri de kapatmak istiyorum. telefonlarımız da emniyetteydi o yüzden de ekstra paranoyaya bağlamıştım ama dün annemleri aramışlar gelsin alsın demişler. dualarım kabul oldu. telefonumu da bugün aldım. tek gidemedim tabi emniyete. iyi ki de gitmemişim. önünde dolmuşlar inerken bile midemde kramplar başladı. vücudumun da titremeye başlaması cabası tabi. telefonumu da sağ salim aldım. o yüzden ufak çaplı bi gaza geldim ve bu durumu size aktarmak istedim. o yüzden şimdi yazabiliyorum. kendimi gaza getirdim. şimdilik iyiyim bi bağlantım kalmadı diye düşünüyorum. umarım öyle de olur. tek tesellim ve iyi olan şey ise orada o gece o otobüste tanıştığım insanlar. 

yazının dağınıklığı ve özensizliği için özür dilerim. kusuruma bakmayın cidden :/

msj atan atamayan atmayan, mail atan atamayan atmayan ve arayıp soran sormayan soramayanlar... hepinizi çok seviyorum!

26 Mayıs 2013 Pazar

şarap şişesiyle tek başıma

selam blogır alemi :) buraları çok çok çok boşladığımın farkındayım ama napayım mezun olmak kolay bişey değil ;) raporlar sunumlar makaleler havada uçuşuyo. tek başıma 3 kişilik işlerle uğraşıyorum. staj arkadaşım da öle boş boş takılıyo. ona da sinir oluyorum tabi o ayrı. neyse...

en son yazdıklarımdan sonra olaylara artık devam etmek istemediğime karar verdim. o partları yazarken bile çok fazla gerilmiş çok sıkılmıştım. bu yüzden devam etmeyeceğim. yeterince canım yandı yeterince canım sıkıldı. tekrar tekrar yaşamak da istemiyorum. yazsam yazardım ama tık yok. olaylar da bitmiyo zaten. şurdaki son anlarımı da olanlarla yaşamak istemiyorum. merak edenleriniz olabilir ama şuan ne yeri ne zamanı bence. önüme bakmaya çalışıyoum. sakince ve mutlu bir şekilde...

neyse blog, sadece istanbul için heyecanlıyım şu an. tek başıma istanbula gideceğim. konser de cabası zaten. gelen istekler üzerine istanbul dışı da ziyaretlerim olabilir ama kendilerine olayın maddi boyutunun el vermediğini ama el verirse de gelebileceğimi söyledim. artık işimiz anama babama ve ablama kalmış. bakalım kısmet :)

okulda aldığım tek dersten de sınavı olmuştuk. basit ve genel sormasına rağmen gene de korktum acaba kötü gelir mi diye!? 80 almışım vizeden mutlu oldum. artık önümde tek bir finalim var. sunumumu da geçen cuma hallettim. artık rahatım. şu raporlarımı da verseydim makalelerimi de tamamlasaydım çok güzel olucaktı ama pek yetiştiremiyorum. sanki patlak tekerle araba sürüyorum. en çok koyan bu. bi başkasını toplaya toplaya gitmek. staj arkadaşım çilem oldu bildiğin.

son olarak da hayatım tıkırında gidiyo. taciz telefonları alıyorum zaman zaman ama alıştım artık numaraya bakıp açmamaya. günler yaklaşıyo. istanbulda beni bir çok süprizin beklediğini düşünerek heyecanlanıyorum. tabi böyle bişey olmaması da ihtimal. neyse planlarımı hiç kurmadan gidicem. heyecanım var ama içimde sadece. en önemlisi yalnız gitmeyeceğim konsere yayık ayranım da bana eşlik edicek. en son konuştuğumuzda öyleydi tabi :)

şu an elimde bir kadeh şarap. şarap şişesini de yarılamışken yazıma son veriyorum. şu saatte yeni yaşımı da kutluyorum kendi çapımda. yalnız ve umutsuz bir şekilde kendi kendime mırıldanıyorum şuan. iyi ki doğdun panda. iyi ki doğdun. umarım bu yaşın mutlu eder seni...

6 Mayıs 2013 Pazartesi

Kargaşa (part 2)

... kapıyı kitlediğini duyduktan sonra hem aklımda hem de vücudumda isyan çığlıkları atmaya başladı. anladım ki her zaman olan yani korktuklarım başıma geldi gene. gitmiyosun hadi bakalım derken ki ciddiyetini anlmıştım ama hayır olamaz diyip öyle de bakakalmıştım. eşyalarımı yerden alıp devam etmek istedim. beni hafifçe itti duvara. sonra napıyosun sen dedim. artık hem içimi korku kaplamıştı hem de kızmaya başlamıştım. şuan düşünüyorum da aslında ona kızdığımı düşünsem de kendime de kızmıştım o an. neden çıkıp gitmedin diye. tekrar kapıya doğru yöneldim ama bu sefer hem korku hem de kızgınlıkla. beni bi daha itti. bu sefer daha sert ittirdi. hafif dengem kaydı. toparlandım ve bağırmaya başladım. ne yaptığını sanıyosun sen çekil kapının önünden gidicem ben!!?

bu sefer ben de biraz sert hamle yaptım kapıya doğru. önce beni itmeye çalıştı. sonra da ardı ardına sürekli göğsüme vura vura itmeye başladı. canım yanıyodu fakat direnmek istedim. direnemedim ve sırtımı duvar köşesine çarpıp yere düştüm.kafamı can acısından kaldırıp hemen bakamadım ama soluğunu duymamak elde değildi. öyle güçlü ve sinirli soluyodu ki nefesini tepemde hissediyodum. kafamı kaldırdım. hem sırtım hem de göğüs kafesim acımıştı. normalde fiziksel dayanıklılığıma güvenirim ama bu seferki böyle olmamıştı. kafamı kaldırınca göz göze geldik ve hayatımda ilk defa bu kadar korkunç bir yüz gördüm. suratı sinirden kasılmıştı. gözleri ise sinirden yuvalarından fırlıcaktı. alnı kırış kırış olmuştu kendini sıkmaktan. işte o an burada canımı ne kadar yakmak isteyebileceğini gördüm. kafasından neler geçtiğini anlamasam da canı yandığı için benim de canımı 10 kat fazla yakıcaktı bundan emindim. 

kalktım oturduğum yerden. daha fazla bişey yapmasın diye uzaklaştım ondan hemen. koltuğun koluna oturdum. o da biraz sakinledi ve kapının önüne oturdu. bi süre öyle sessiz oturduk. ben de her an için hazırlıklı olmalıyım diye kendi kendime konuşmaya başladım. sinirlerim çok bozuldu. mutfak dibindeydi ve bir bıçak alıp gelebilirdi her an. öyle bişey olursa kendimi nereye kitlesem ya da terasa kaçıp yardım mı istesem diye düşündüm. hangisinin daha mantıklı olabileceğini düşünürken birden konuşmaya başladı. 

aramızdakini kaybetmek istemiyorum dedi. ben de direk sert çıkmak işe yaramaz diye düşünüp bişey demedim. içimden aramızdakini zaten bitirdim ve şuan sen de üstüne tüy diktin demek geçiyodu ama sustum. bir sürü şeyler anlatmaya başladı. gelecekten bahsetti. olabilecek gelecekten. tabi tüm bunlar bu hale gelmeseydi evet belki öyle olabilirdi. sen çalışıcaktın ben çalışıcaktım yeticekti bize paramız. istanbula gidicektik. 60 yaşında bile beraber olucaktık dedi. sonra neden demeye başladı. bu sefer susamazdım. bendeki herşey bitti anlasana dedim. ne bitti dedi. aşk sevgi aramızdaki duygu yok artık bende dedim. bişeyleri toparlayabiliriz. istiyosan git evinde kal burda kalmak zorunda değilsin dedi. senin evde kalırız orda yaşarız sen nası istiyosan öyle olsun dedi. ben de bunlar için çok geç dedim. kafamda düşünüp durduğum bişeydi bu son haftalarda dedim. ne sana yalan söylemek ne de kendime yalan söylemek istemiyorum artık dedim. ben seni kafamda aldattım zaten dedim. kafasını kaldırıp ozaman neden aşkım diye msj attın neden salı günü benle seviştin dedi. birden tekrar gözlerindeki o pis ifade geldi. kalktı ayağa ve bağırmaya başladı. madem bi başkası varken benimle nasıl sevişiyosun be dedi. adam olsaydın da sevişmeseydin diye bağırmaya başladı.

ben hiç bişey demedim. bok çıkarsın burdan dedi. artık burdasın hiç bi yere gitmiyosun dedi. nah çıkarsın bu evden dedi. ya benim ölüm çıkıcak ya senin dedi. kaldım öylece. sonra başkası mı var dedi biraz daha sakinleşerek. ben de başkası olması mı gerek dedim. evet dedi. ben de yok kimse dedim. kimse yoktu zaten benim için. kim o dedi. ben de ne farkeder ki illa birisi yok dedim. sinirlendim. izmirden istanbuldan ya da burdan olsa da adı da olsa da bişey değiştirmez dedim. hiç kimse yok ama sen beni anlamıyosun benim için bitti dedim. ağlamaya başladı. keşke beni aldatsaydın da bu duruma gelmeseydik dedi. ne?? ne diyosun sen dedim. gay ilişkiler gizli saklı olur dedi. gider istediğinle yatardın benim hiç haberim olmazdı ama şu huzurumuz da kaçmazdı dedi ağlayarak. panda nolur gitme nolur dedi. bak istiyosan açık ilişki de yaşarız dedi. sen kimle takılmak yatmak istiyosan takıl yat dedi. ben burdayım hep dedi. içimden iyice saçmalamaya başladı dedim.

öyle oturdu orda. sonra ağlama hali geçti yavaştan. tekrar sinirlendi. gitmiyosun amına koyayım çıkarmıyorum seni evden varmı lan diye bağırdı. kalktı yerinden. ürktüm ben de geri çekildim. çıkar eşyalarını amına koduğumun dedi bağıra bağıra. çıkarmıcam dedim. sırtımdaki çantaya hamle yaptı. geri çekildim. bu sefer saldırmaya ve beni gene itmeye başladı. bu sefer daha fazla güç kullanıyodu. çantamın sapına ulaştı ve asılmaya başladı. ben de onu ittim napıyosun dedim. sus amına koyayım dedi ve gene itmeye başladı. ben de itmek istedim onu. canım çok yanmaya başlamıştı. napıyosun diye bağırıp ittim. o da kollarımı tuttu.beni yere eğmeye çalıştı. ben direnince de saçımdan tuttu ve asılarak koltuğa fırlattı. koltuğa düşerken çantamı sırtımdan çekip çıkardı. saçımı hala tutup asılıyodu bi taraftan. bırakmadan önce saçımı kafamı ittirdi duvara doğru. kafam çarpmadı duvara ama sersemledim ve çok korktum. titremeye başladım. bu arada o da sırt çantamı yatak odasına koydu geldi.

bi taraftan titreyip bi taraftan ağlamaya başladım. eğer ki hayatım burda bitecekse ve ölüceksem acaba annem babamın ne zaman haberi olacaktı diye düşündüm. eğer bu olay ortaya çıkarlarsa gay olduğuma mı üzülecekler benim öldüğümemi diye düşündüm. o kadar kötü oldum ki ne ağlamamı ne de titrememi durdurabiliyodum. içeri gelince tekrar yalvarmaya başladı. ben ise korkudan ne yaptığımı hatırlamıyodum. olduğum yere çöktüm. kafam acıyodu göğsüm acıyodu. onların acısı koymuyodu o an bana. ben orada öleceğimi düşünerek daha da kötü oldum. yalvarmaya devam ediyodu bi taraftan. benim iyice kötü olduğumu farketti heralde nolur ağlama dedi. bak ben kötü bi insan değilim sadece seni istiyorum sadece seni seviyorum dedi. daha da ağlamaya başladım. sözler canımı daha çok acıtmıştı. nolur sakinleş kendie gel konuşalım nolur beni bırakma demeye başladı. benim sakinleşecek bi halim yoktu tabi. hatırladıkça hala mideme kıramplar giriyo tekrar. 

sonra bi su iç nolur panda nolur dedi. gitti mutfaktansu aldı geldi. ben olduğum yere çökmüş titreyip bi taraftan da ağlıyodum. suyla yanıma geldi ama o kadar korkmuştum ki kaçtım ondan. gelme dedim. benim öyle yaptığımı görünce daha da kötü oldu lütfen demeye başladı. kaçtım. duvara kadar kaçmışım başka kaçıcak yerim yoktu. lütfen seni sakinleştirmeme izin ver dedi. sarılabilir miyim dedi. kolarını açıp üzerime gelince korkum bi daha arttı. hayır diyebildim ağlayarak. sarılmaya çalıştı ama ben titreyip ağlamaktan başka bişey yapamadım. sarıldı ama git diye bağırabildim sadece. 

sonra tamam sakin ol lütfen ağlama bi su iç dedi. suyu uzattı ama bardağı tutamadım. ellerim arasında bardak titreyip durdu. suyun yarısı yere döküldü. bardağı tutup ağzıma götürdü. su ağzıma girdi ama içemedim yutamadım. ağzımdan geri yere döküldü. beni elimden tutup salonun ortasına götürdü. tamam sakin ol. al anahtarı da aç kapıyı git dedi. seni zorla tutamam burda nolur ama ağlama dedi. nolur lütfen ağlamana dayanamam dedi. bardağı elime verdi. su içmeye çalıştım biraz ama ağlarken pek mümkün olmadı. sonra anahtarı cebime koydu tamam git dedi. ben kıpırdayamadım. gel bi elini yüzünü yıkayalım dedi. elimden tuttu banyoya götürdü. suyu açtı. elimi suya uzattım ama yüzüme göüremedim. suyu yüzüme çarptı. enseme falan sürdü elini. kendime geldim biraz ama ne ağlamam kesildi ne de titremem. sonra yatak odasına gidip eşyalarımı getirdi kapının önüne koydu. kapıya doğru yürüdüm. anahtarla kilitleri açtım. kapıyı açmadan önce son kez sarılabilirmiyim dedi. üzerime gelmeye başlayınca tekrar korktum. bağırmaya başladım. hayır hayır diye. sarıldı ama bu sefer. ben sarılamadım. hala titremeye devam ettim. 

uzaklaştı benden. kapıyı açtım. eşyalarımı almaya çalıştım ama alamadım. dermanım kalmamıştı. sonra bi gayret aldım eşyalarımı. açtım kapıyı. arkamdan baktı ve ağlamaya başladı. ben kapıdan çıktım. sürüne sürüne kapıya geldi. kapının önünde yerde dört ayak üzerinde gitme dedi. bişey demedim ve ağır ağır çıktım ordan merdivenlerden inmeye başladım. arkama bakmadım bi daha. dışarı çıktım. hala titriyodum. sonra terasa çıkmış arkamdan bağırdı panda diye. ben de baktım son kez. nolur der gibi baktı. arkamı döndüm yürümeye başladım. sırt çantam çok ağırdı. 2 tane torba vardı elimde ama sanki 50 kiloydu ikisi de. sigara içmek istedim önce çıkaramadım. sonra alıp bi tane yakmak istedim. çakmağı yakamadım önce. sonra yaktım. bi nefes çektim. telefonumun titrediğini farkettim o an. vangörlüm msj at demişti çıkınca. baktım bissürü arama ve msj vardı. vangörlüme msj attım şimdi çıktım diye.  oda eve gidince beni ara dedi. tamam yazamadım. kankam msj atmıştı ama cvp yazacak halim yoktu. eve yürüdüm. eve girince tüm elimdekiler yere bıraktım. yatağa girdim. tabi aramalar hiç susmadı. cevap verdim vermedim falan. msj attı. yok dedim yok bitti. 

sonrasında tam aramalar duruldu derken vangörlümü aramam lazım dedim. kız perişan oldu orda meraktan dedim. aradım evdeyim iyiym dedim. konuştuk olanları anlattım. o da sakın evde yalnız kalma dedi. ev arkadaşlarım vardı zaten. yatağa girdim titriyodum hala. sonra baya çok aradı. en sonunda açtım. ağladı zırladı bi ton şey söyledi. hayır dedim. annem arıyo açamıyorum dedi. ben de aç kadın meraklanmıştır dedim. açamam arayamam bu halde dedi. ben arıyorum ozaman dedim. annesini aradım. kadın merakından ölmüş tabi. neyse en uygun dille anlattım. arkadaşlığımız bitti dedim. arkadaş olmak istemiyom onla artık dedim. bi ton soru sordu bana tabi. açıkladım az çok sonra kapattım. onu aradım anneni ara dedim arayamam dedi. ara dedim kadın meraktan ölmüş dedim. sonra işi gelmezsen intihar ederime getirdi. saçmalama dedim. çat diye yüzüme kapattı. 

bi ton daha konuşma oldu ama yazamayacağım artık onları. en son annesini aramış konuşmuşlar falan. sonra da beni aradı özür diledi. bi daha msj atmıcam dedi ama tabi paso msj attı. açmadım da cvp vermedim de. fakat ertesi gün...

(part 2)

2 Mayıs 2013 Perşembe

Başlangıç

selam blogır alemi. nasılsınız canlar? beni soracak olursanız iyiyim bende daha doğrusu iyi gibiyim.  toparlıyorum yavaştan. memlekete kaçtım kendimi toplamak için iyi de oldu. geçen günlerde de izmire gittim çete olarak toplaştık. sohbet muhabbet ve arkadaşlar bana iyi geldi. burdan hepsine tekrar teşekkür ediyorum. çok değerli insanlar benim için hepsi. maille de yanımda olanlar size de çok teşekkür ederim

ayrılık konusunda yaşananları hatırlamak çok acı bişey. bunu herkes biliyodur zaten. o yüzden biraz kendime zaman vermek istedim. bazı anıları hatırlamak insanı hiç de iyi bi hale sokmuyo biliyosunuz.

neyse olayın başına başlangıcına gelirsek, 1 hafta boyunca onun evinde kalmamıştım zaten annesi var diye. sonrasında memlekete gitti kendisi 5 günlüğüne. bu süreçte bol bol düşünecek vaktim olmuştu. zaten benim için iyi gitmeyen bi durumdu. bunu daha önce yazmıştım. neyse geçen hafta salı günü memleketten geldi. sabah aştide karşılamaya gitmedim. canım gitmek istemedi. neyse sabah olunca aradım indin mi diye indim dedi. uyucam şimdi dedi soğuk soğuk sonra görüşürüz dedi kapattım. ben de uyudum tekrar. sonra öğlen kalktım eşyalarımı hazırladım gittim kahvaltılık bişeyler aldım. evine gittim. anahtarla kapıyı açtım. baktım uyuyodu. ben de üzerimi değiştirdim yanına yatağa girdim. uyandı tabi hemen. niye geldin dedi. yataydın evinde rahatını bozmayalım dedi. bende bişey demedim sustum. artık triplerine cevap vermekten yoruldum çünkü. 

uyuduk uyandık. kahvaltılık bişeyler hazırladık. tabi sürekli bana adımla hitap ediyo kendisi. ben de isimle hitap etmeye başladım. öle dizi izle falan derken akşam oldu. arada bunun omzuna yattım ama baktım ki hiç aynı şey değil öncekiyle. neyse akşam oldu. biraz oynaştık. şimdi burda bu kadar soğuksun neden oynaştın diyenleriniz olucaktır. o da sordu zaten sonrasında da. o an hiç canım istemediği halde bişeyler yapmaya başladı. öpmeler sarılmalar falan. doğrusunu söylemek gerekirse doğru düzgün bile sertleşmemiştim. boşaldı boşalttı beni de. o gece uyuduk tabi. ben pek rahat uyuyamadım çünkü düşünceler beni bırakmamıştı. döndüm durdum sürekli. sonra uyumuşum. sabah oldu kalktık o daha önce kalktı işe gitmek için. giderken de beni öyle bi öptü ki hiç bu kadar zorlanmamıştım daha önce öperken. bu seferki bana biraz zor ve istemsiz gelmişti benim için. sonra çıktı o. ben de hazırlandım servise bindim kuruma geldim. kafam hala allak bullak. tam kuruma giricem bi msj geldi. seni çok seviyorum biliyomusun diye. ben de biliyorum dedim sadece. kuruma girdim. kurumdaki uzman arkadaşlar yoktu o gün. ben de geçtm bilgisayarın bitanesine oturdum açtım. gmaili açtım. öle o ne bu ne derken onun yazdığını gördüm. naber napıyon falan derken olay ben sana küsüme geldi. bana kızgınmış küsmüş kendisi. neden diye sordum yok yanıma gelmedin yok karşılamadın yok gitmedin yok bilmem ne. tamam dedim benim de işim vardı gece uyuyamadım sabah da uyanamadım dedim. sonrasında sen zaten bu aralar bi soğuksun yok şöylesin yok böylesin falan demeye başladı. ciddi ciddi soruyorum ayrılmak mı istiyosun dedi ben de evet dedim.

sonrasında içim içime sığmadı midem ayrı ağrıyo kafam ayrı ağrıyo tabi. iyi hissetmedim kendimi. acaba yanlış mı yapıyorum dedim. çıktım bi sigara içmeye. bu arada vangörlümü aradım. ona da anlattım olanları. acaba yanlış mı yapıyorum dedim ona da. konuştuk baya bi. sinirimden ağladım. kendime kızdım. ayrılmak aklında vardı bunun geleceği günü görmüştün dedim kendime ama şuan niye bu pişmanlık? neden bu üzüntü? tamam her daim kötü şeyler yaşamadık ama sonuç itibariyle bi gelecek göremedim ben onda. içim sıkıldı çokca. tabi vangörlüme de söyledim bunları. zorlu bi süreç olduğunu anlattı. sağolsun her zamanki gibi yanımdaydı. dinledi  beni. yol gösterdi.

telefonu kapattıktan sonra da stajda duramayacağımı anladım ve izin istedim. izin verdiler. aklımdaki tek şey artık bittiği, o eve gidip eşyalarımı toplamam gerektiği ve telefonu açmamam gerektiğiydi. eve gitmek için otobüse bindim. bu arada telefonum susmuyo tabi sürekli aramalar sürekli msjlar. telefona cevap vermedim ama msj atınca cevap vermek zorunda kaldım. artık onun da anlaması için msjlarımda gayet açık oldum. bittiği söyledim sürekli. bunun üstüne sürekli aradı sürekli aradı. duygu sömürüsüyle son kez konuşmak istediğini söyledi. tamam dedim açtım telefonu. konuştuk. neden sıraladı nerde hata yaptık dedi. ben de ona kendisinin bi suçu olmadığını benim sevgimin duygumun bittiğini söyledim. inanmadı sürekli nolur lütfen dedi. 

telefonu kapattım. metroya indim eve geçtim. içeri girdim eşyalarımı topladım. bu arada msj geldi ondan. biraz bekle ben de eve geliyorum. seninle son kez konuşmak istiyorum dedi. lütfen son kez görmek istiyorum dedi. tamam dedim. bi taraftan da aklıma bi ton şey geliyo. bu beni eve kitler keser bişeyler yapar diye. çünkü en sinirli anında da yanında olduğum birisi için nasıl bi durumda olduğunu az çok tahmin edebiliyorum. muhtemel bi arıza çıkartıcak dedim. haklı olarak da arıza çıkartabilir tabi ama iş bana ve kendisine zarar verme boyutuna geleceğini bildiğim için içim hiç rahat değildi. eşyalarımı topladım. vangörlümle konuştum. o da evde bekleme dedi. daha önceki sevgilisine yaptıklarını anlamışmıydım bilmiyorum ama olayın özeti şöyle ki adamı dövmüş, adamı sevgilisinden ayırmış, üstüne 2 gün adamı evde tutup bi de ilaç içerek intihar etmeye kalkışmış adamın evinde. bunları nerden biliyosun diceksiniz biliyorum. safım salağım ama sevgilim ne olduğunu da öğrenmiştim. işte bunlardan korktum bende. vangörlümü de panik yaptırttım. evden çık dedi. ben de tamam dedim aldım eşyalarımı çıktım. bu arada vangörlüme de konuşucaz dedim. o da evin adresini istedi. ne olur ne olmaz senden 2 saat içinde haber alamazsam polisi ararım dedi. tamam dedim ben de. neyse apartmanın içinde bekledim. geldi. suratıma baktı. napıyosun sen dedi. burda olmaz dedi aldı eşyaları elimden yukarı çıkmaya başladı. ben de yukarı çıktım peşinden. içeri girdik oturduk konuşmaya başladık. ağladı tabi. ben de ağladım. sonuçta kolay bi durum değil. anlattım. benden bi neden istedi. ben de nedenlerimi söyledim. haklısın dedi daha önceki ilişkimde de ben senin hissettiğin gibi hissetmiştim dedi. nolur lütfen gitme dedi ama artık bişey konuşmak istemiyodum. aldım eşyalarımı kapıya gittim. ayakkabılarımı giydim. tam torbalarımı alıcam bana evin içinden bi laf söyledi. ben de cevabını vermek için içeri girdim. keşke girmeseymişim. keşke o an o kapıdan çıkıp gitseydim dedim kendime sonra. içeri girince elimden eşyaları aldı evin içine fırlattı. ben napıyosun diyip içeri girdim eşyaları toplamaya başladım. bu arada arkamdan kapı kilit sesi geldi. kafamı çevirdiğimde kapının bütün kilitlerini kitlemişti. ben de öyle kalakalmıştım. 

(part 1)

25 Nisan 2013 Perşembe

ayrılık

şuan ne cümleleri toparlayabiliyorum ne de kendimi. çok yorgunum vücudum dayak yemiş gibi. kendimi toparlayabildiğimde yazıcam hepsini herkese ibret olsun diye. 2 günde hayatımın en acı günlerini yaşadım. kimsenin başına böyle bişey gelmesin diye dua ediyorum hepimiz için. sadece şunu yazmak istiyorum. ayrıldım bitti! 

17 Nisan 2013 Çarşamba

düşünceler ve yaşanmışlık

selam blogırlar blogdaşlar blogır alemindeki tüm kişiler. anangiller babangiller nasıl kııığz? siz iyi olun bence çok şükür diyin yatın kalkın tüm kalbinizle dua edin hayatınıza. nerden mi çıktı bu? kaç gündür kendimde pek değilim de ondan. kötü bişey yok ama düşünceler beni bırakmıyo. herkese iyi rolündeyim. gülüyorum eğleniyorum beni bilen bilmeyen herkesin yanında. kendimi iyi hissetmem gerektiğini düşünerek davranıyorum ama öyle değilim.

kafam çok karışık. dün de aldığım üzücü bi haber beni hiç iyi yapmadı. insanların hayatında neler olup bitiyo ama ilgilenemiyorsunuz bile. çok sevdiğin canın arkadaşların zorlukla uğraşıyo ama onun üzüntüsünü alıp daha da kötü olup üstüne de yardım edemeyeceğin bi konu olunca sıçılmış bok gibi kalıyosun. zaten kafam allak bullak. sinirleniyorum kendime. kızıyorum. 

derdimi anlatıyorum çözümü bilsem de. bir başkası da aynı çözümü öneriyo üstü kapalı da olsa ama bendeki göt bunu yemiyo. ilk sefer de böyle olmuştu. kafamda gene bi ton soruyla gene bu dönemlerde hiç birşeyle ilgilenememiştim. kendime bi tarih koymuştum. düzeliceksin kafandan atıcaksın bu soruları ve en önemlisi söyliceksin diye. gerçi o zaman kendime koyduğum tarihten daha önce patlamıştım. şimdi hatırlayınca gülüyorum kendime :) bazı şeyleri isteyince yapabileceğimin de bi kanıtı olmuştu kendimce. 


şuan projem var ve stajın gerektirdiği bir sürü sorumluluk var. ales desen ayrı hikaye. kafam allak bullak. hepsi toplaşınca öle göt gibi kalıyosun. anlık zevklere yöneliyosun. sonra sorumlulukların aklına geliyo suçluluk diz boyu...

bu arada tabi öküzüm de yeni iş değiştirdi. onun nazları niyazları ayrı. dün 1 dakikada 20 tane msj attı. sıkılıyomuş yok iştekiler bişey demiş falan. gidip görsen şirket en baba şirket. bir sürü insan oraya girmek için adam öldürür diyebilirim. bizimki sadece söylenmekle yetiniyo. bir keresinde neden bu kadar söyleniyosun herşey için dedim. söylenmekten zevk alıyorum -eğleniyorum demişti. işte bu insanla birlikte olma düşüncemin sarsıldığı noktalardan bitanesi sadece bu. 23 yaşına gelen birisi için çok fazla olgunluk bekliyosun diyebilirsiniz ama hiç de öyle değil. benim de çocuk olduğum zamanlar oluyo. kabul ediyorum zaten ama her işini sizin gördüğünüz bi insan da sevgiliniz olmuyo çocuğunuz köpeğiniz veya öküzünüz olabiliyo düşününce. öncelerini zaten siz de biliyosunuz. okudunuz. bi kısmınıza canlı anlattım olayları bi kısmına netten. sonuç itibariyle o bana iyi gelmiyo bunun farkındayım. sanki her an beni engelleyecekmiş gibi geliyo. bunu kendime itiraf edebiliyorum ama iş ona itiraf etmeye gelince tıkanıyo. 

her ne kadar düşünceler ağır bassa da yaşanmışlık var diyorum. yaşanmışlık konusunda ise yaşadıklarımı da biliyorum. 

sadece yorgunum. bunu ona da kendime de herkese de itiraf edebiliyorum ve ediyorum da.

düşüncelerle yaşanmışlıkların arasında deli gibi gelgit yaşıyorum. kurtarın beni :/