selam caanım blogum. ben iyiyim hoşum ama az da doluyum. sevgilime taşındığımı biliyosunuz. tam olarak taşınma da değil ama bi kaç eşyamı kpss setimi (!) aldım geldim. tamam artık burda kalıyorum ama sorun şu ki benle eve çıkmak için yırtınan kişi bizim evimiz demem için yırtınan kişi şimdilerde evin içinde ne yapsam tersliyo. tersleyip bide bağırıyo. çok sinirlerimi bozuyo bu durum. bu yüzden tepkiliyim biraz ona da. dün çok kızdım durduk yere azar işitmekten. sinirlendim. ağladım ağlıcam oraya kadar geldi iş. konuştum söylendim kızdım bağırdım o da kızdı bağırdı. sinirlendim oturdum dersin başına ama çalışamıyorum tabi. baktım beyimiz oturmuş dizi izliyo pek bi sakin almış eline cipsi oooh paşama dedim. sikinde bile değilim diyip bir hışımla eşyaları topladım. benim için kpss gibi önümde kocaman bi taşın alası var ve ben bu stresteyken sen hiç bişey yapma dedim. eşyaları koydum çantama. gidiyorum ben dedim. durdurmaya çalıştı önüme geçti napıyosun sen diye. çok kızdım ona. toparladım eşyalarımı ayakkabılarımı giydim kapıyı açtım ve içerden bi ses geldi. panda... gitme... ah dedim işte ah sevmenin gözü kör olsun. ben kapı önünde o yatak odasında ağlamaya başladık. çıkamadım dışarıya. ne kadar sinir olsam da ölsem de sinirimden atamadım adımımı. kaldım öyle olduğum yere çöktüm ve ağlamaya başladım. yarım saat sonra kendime geldim ve içeri gittim. yatağın köşesine oturmuş hüngür hüngür ağlıyodu. gittim yanına çöktüm. bana baktı. göz yaşlarımı sildi. ben de onun gözyaşlarını sildim. bana diyebildiği tek şey gitmek istiyosan git dedi. ben de gitmek istemiyorum dedim. bütün herşeyi dilimle yapıyorum dedi. bugün sabah kavga etmyoruz ne kadar güzel dedim ama akşamına bak dedi. ben de tut o çeneni diyebildim. sarıldı bana bende ona sarıldım. yatağa uzandık. sarıldık tekrar birbirimize. kokusunu içime çektim. ben bu adamı seviyorum dedim. seni seviyorum dedim...
bi taraftan kpss bi taraftan ablam bi taraftan sevgilim hepsi bi an üstüme geldi belki. belki de ben haklıyım bilmiyorum ama seviyorum seviliyorum. bunu ondan duymak ve görmek bana yetiyo diyebilirim. ilişki anlamında bir uyum yakalamak bence önemli ve güzel. geçen gün annesiyle konuştum telefonda kadın beni istedi özellikle telefona. 2 kelam ettik mutlu oldum açıkçası. hayatımı şekillendirme konusunda kimseye bağlı kalmadım. kimsenin de bana bağlı kalmasını istemem ama ufak kararları da bana göre alması beni mutlu ediyo. annesinin gözünde hep orada olacağımı bilmek... ankarada kalması... birlikte bir ev paylaşalım demesi... her ne kadar bi kısmına hazır olmasam da kendi içimde onun bunları söylemesi beni kendi hayatında önemli bi parça olarak görmesi hoşuma gidiyo. ben bu adamı seviyorum. hepsi bu.
21 Haziran 2012 Perşembe
15 Haziran 2012 Cuma
açılın!!!! kaynanam geldi :D
helooo :D canım blogum ve meraklılarım :) kaç günlerden beri yorgunluğumu tam atamamıştım bugün de tuz biber niyetine kaynana çıktı başıma :D yeni damat olarak kaynanamın elini öptüm yollarda karşıladım :D pek tatlı bi kadın. tam egeli ve tontiş tontiş sıkılmalık yanakları var :D sevgilimlen gittik bi güzel karşıladık sohbetimizi ettik. ana oğul kapışmalarını ve sıcaklığını gördüm içim daha bi rahat etti vallahıma :) tam benim annemle olan sohbetime benzer bi ilişki var aralarında. gayet sıcak arada laf sokmalı ve en önemlisi bol kahkahalı :D biraz burnu havada falan bekliyodum ama modern görüntüsünün altında tam bi ev hanımı tam bi egeli kişilik var. konuşması da tabi gari de gari :D :D
şunu da belirtmek isterim ki ankaraya geldim geleli iç anadolu insanına pek alışamamıştım. şimdilerde yadırgamaz oldum soğukluklarını. sürekli egeli insan arar olmuştum. egeli egeli derken buldum ve koydum kalbimin en derin köşelerine arkadaş dost diye :) en çok sevdiğim kız arkadaşım dostum sıpam da egeli :) (bu da mı gol değil diyorum!?) şimdi sevgili de buldum egenin bağrından :D eee ben daha ne isteyeyim bea :D burdan duyurulur!! düğün nişan zart zurt hepsi ege sınırları içinde olacaktır :D :P ilerde bekleriz inş :D tüm blogdaşlarım davetlidir :D egeliyik! ötesi yok!!!
12 Haziran 2012 Salı
özledim :)
blogırlar blogdaşlar özledim le sizi :) kaç zamandır yazmıyorum yazamıyorum valla. oturup düşününce bana çok uzun gelen haftalar geçirdim. öncelikle tezimi bitirmenin hakkı gururunu yaşayan ben pek mutluyum tabi :) 100 almak da işin güzel yani :D ortalama konusunda talihsizlikler yaşayan ben 2.20 oratalamadan 3.10 yaparak kendimi bile ağlatcak pozisyona getirdim :) vay anasını dedim içimden ve eneeee diye evin içinde bağıra bağıra koştum tabi :D şimdi sırada kpss var tabi ona da asılıyorum. matematikten ne kadar uzak kaldığımı sayılar testini çözerim ben yaaa dediğimde gördüm :) aman yarabbi o bölmeler çarpmalar flan ne kadar kötü öle :D nese gidiyo oda tıkır tıkır işte sevgilim sağolsun. deli gibi matematik çalıştırıyo beni :) çalşırken de ağzıma sıçıyo o ayrı tabi :/
finallerimi bitirdim sonrasında sevgilimle ev arama telaşesine düştüm. ev ara ev bul eşya yerleştir falan derken kaç günlerdir kafam yorgun vücudum yorgun. tabi sevgilimin birlikte eve çıkalım diye tutturması da ayrı bi olay. aslında kafamdakini söylesem herşey güzel olucakmış ama bahane bulmak daha çok işime geldi. yok ev arkadaşlarımı satamam falan dedim hep ama iş kopma noktasına gelince söyleyiverdim. 3 ayda 5 kere bitirdikten sonra aynı eve çıkınca nası olucak ya biterse ben ne olucam dedim ve bunu mantıklı karşıladı deli sevgilim :) öyle de düşünüyodum hani. neyse artık ev telaşesi falan filan derken arada kpss arada ablamın eğitim için buraya gelmesi ve bi de daha önce bahsettiğim Y. adlı ex(!) aşkım... hepsi aynı anda olunca insan ister istemez 10 parçaya bölünebiliyo. bütün bunların yanında herşeye yetişmek hem bedenen hem de ruhen beni sıktı açıkçası. Y. geldi geçen hafta ama ev taşıma telaşesinden yüzünü bile göremedim çocuğun. ha oturduk sohbet ettik baya bi ama işte ayıp da oldu ilgilenemeyince. bu arada tabi bişeyi farkettim Y. artık bana aynı hissi vermiyo. geçen sene deli gibi aşık olduğum çocuk artık o değil y ada ben değilim o kişi. bilmiyorum. yok ama yani tık yok artık. bunun beni bi bakıma mutlu etmesi de garip geldi açıkçası. kurtuldum mu diyeyim yoksa abartmışım mı diyeyim bilemedim ama kafamda bişeylerin bitmesi içimi biraz rahatlattı. neyse ya :)
ev taşıma telaşesine gelirsek, sevgilimin işe başlaması bütün ev işleriyle benim ilgilenmem, eşya taşımaktan hamala dönmem, gündüz evle gece de kalan enerjimle kpssyle ilgilenmem... allaaaah uyuduğum saatler bile sanki saniye gibi geliyo artık. 1 senede bu kadar yükü nası kaldırabildiğime bende şaşıyorum ama şikayet etsem de hala enerjim var onu anlamıyorum. artık memlekete gitmek ve sırtımı rahatça yaslayıp salak salak etrafa bakmak istiyorum. ben annemi özlediiiiim. kınam nerde ağlıcam ben :)
neyse bakalım blogırlar artık sevgilim dibimde olduğu için yazı konusunda söz vermiyim ama elimden geldiğince yazmaya devam edicem :) beni sizler yarattınız blogtoşlar :D
finallerimi bitirdim sonrasında sevgilimle ev arama telaşesine düştüm. ev ara ev bul eşya yerleştir falan derken kaç günlerdir kafam yorgun vücudum yorgun. tabi sevgilimin birlikte eve çıkalım diye tutturması da ayrı bi olay. aslında kafamdakini söylesem herşey güzel olucakmış ama bahane bulmak daha çok işime geldi. yok ev arkadaşlarımı satamam falan dedim hep ama iş kopma noktasına gelince söyleyiverdim. 3 ayda 5 kere bitirdikten sonra aynı eve çıkınca nası olucak ya biterse ben ne olucam dedim ve bunu mantıklı karşıladı deli sevgilim :) öyle de düşünüyodum hani. neyse artık ev telaşesi falan filan derken arada kpss arada ablamın eğitim için buraya gelmesi ve bi de daha önce bahsettiğim Y. adlı ex(!) aşkım... hepsi aynı anda olunca insan ister istemez 10 parçaya bölünebiliyo. bütün bunların yanında herşeye yetişmek hem bedenen hem de ruhen beni sıktı açıkçası. Y. geldi geçen hafta ama ev taşıma telaşesinden yüzünü bile göremedim çocuğun. ha oturduk sohbet ettik baya bi ama işte ayıp da oldu ilgilenemeyince. bu arada tabi bişeyi farkettim Y. artık bana aynı hissi vermiyo. geçen sene deli gibi aşık olduğum çocuk artık o değil y ada ben değilim o kişi. bilmiyorum. yok ama yani tık yok artık. bunun beni bi bakıma mutlu etmesi de garip geldi açıkçası. kurtuldum mu diyeyim yoksa abartmışım mı diyeyim bilemedim ama kafamda bişeylerin bitmesi içimi biraz rahatlattı. neyse ya :)
ev taşıma telaşesine gelirsek, sevgilimin işe başlaması bütün ev işleriyle benim ilgilenmem, eşya taşımaktan hamala dönmem, gündüz evle gece de kalan enerjimle kpssyle ilgilenmem... allaaaah uyuduğum saatler bile sanki saniye gibi geliyo artık. 1 senede bu kadar yükü nası kaldırabildiğime bende şaşıyorum ama şikayet etsem de hala enerjim var onu anlamıyorum. artık memlekete gitmek ve sırtımı rahatça yaslayıp salak salak etrafa bakmak istiyorum. ben annemi özlediiiiim. kınam nerde ağlıcam ben :)
neyse bakalım blogırlar artık sevgilim dibimde olduğu için yazı konusunda söz vermiyim ama elimden geldiğince yazmaya devam edicem :) beni sizler yarattınız blogtoşlar :D
28 Mayıs 2012 Pazartesi
mini mini mimler part 2 :)
allahhh gene bir mim furyası gelmiş :) meşgulüz ya anacım napalım gönderildikten sonra baya bi vakit geçiyo yanıtlamak için :D neyse bana mimi gönderen van görl lakaplı prensese teşkür ederim burdan bildirileee :D
mime geçersek...
blog diyince aklıma ne geliyo??
valla blog diyince aklıma bi ton masalsı hayat hikayesi geliyo. bazen benzer olsa da bazen eşi benzeri olmayan durumlarla karşılaşabiliyosun. bi de bu ortak hayat paylaşma yeri gibi olarak düşünülürse bence bi nevi grup terapisi :) anlatıyoruz rahatlıyoruz birbirimize destek veriyoruz acıları paylaşıp gülüyoruz sosyal bir varlık olaak bilinçleniyor bilinçlendiriyoruz :)
bloglarda en fazla ne paylaşılıyor?
valla hayat hikayesi çok fazla paylaşılıyo ve bence bu iyi bişey :)
paylaşımda sınır olmalı mı sorusuna yanıt bile vermicem. sen ya da ben kim oluyorum da sınırlıyorum???
neyi paylaşıyosa insan aşırıya kaçar??
valla başkalarının hayatını zora sokacak ya da izinsiz herşey bence önemli ve aşırıya kaçan bi şey.
blog yazsaydın adı ne oludu ve ne hakkında yazardın?
gene adım panda olurdu ve yemek üzerine yazardım ;) chef panda ya da panda chef gibi bişeyler olabülüü :D
benim blog yazılarım hakkında ne düşünüyorsun?
valla van görlüm severek ailecenek okuyoruz diyorum :) oyum sana :P seviyorum yazılarını van görlüm. hüzün mutluluk hepsi bi arada bence blogunda. hayata dair her duygu var sende ve yazılarında ;)
blogumu takip ediyomusun?
soru mu bu? yorumlarım sayılsın hemmen hoh! :D
bloguma 10 üzerinden kaç verirsin?
valla bloguna 10 üzerinden 9 verdim ve haftanın şıkı seçtim :D finalde bizimlesin yavrum :D :P 1 puan da yazım hatalarından kırıyorum. az dikkatli yaz be! ne bu acelen mi var beyb? ;)
mimi paslamam gereken bi ton kişi var mı emin değilim açıkta kalan falan varsa ya da ben bi daha yanıtlarım yavrum diyen varsa yazsın anacım. benden açık mim çeki :D :D
mime geçersek...
blog diyince aklıma ne geliyo??
valla blog diyince aklıma bi ton masalsı hayat hikayesi geliyo. bazen benzer olsa da bazen eşi benzeri olmayan durumlarla karşılaşabiliyosun. bi de bu ortak hayat paylaşma yeri gibi olarak düşünülürse bence bi nevi grup terapisi :) anlatıyoruz rahatlıyoruz birbirimize destek veriyoruz acıları paylaşıp gülüyoruz sosyal bir varlık olaak bilinçleniyor bilinçlendiriyoruz :)
bloglarda en fazla ne paylaşılıyor?
valla hayat hikayesi çok fazla paylaşılıyo ve bence bu iyi bişey :)
paylaşımda sınır olmalı mı sorusuna yanıt bile vermicem. sen ya da ben kim oluyorum da sınırlıyorum???
neyi paylaşıyosa insan aşırıya kaçar??
valla başkalarının hayatını zora sokacak ya da izinsiz herşey bence önemli ve aşırıya kaçan bi şey.
blog yazsaydın adı ne oludu ve ne hakkında yazardın?
gene adım panda olurdu ve yemek üzerine yazardım ;) chef panda ya da panda chef gibi bişeyler olabülüü :D
benim blog yazılarım hakkında ne düşünüyorsun?
valla van görlüm severek ailecenek okuyoruz diyorum :) oyum sana :P seviyorum yazılarını van görlüm. hüzün mutluluk hepsi bi arada bence blogunda. hayata dair her duygu var sende ve yazılarında ;)
blogumu takip ediyomusun?
soru mu bu? yorumlarım sayılsın hemmen hoh! :D
bloguma 10 üzerinden kaç verirsin?
valla bloguna 10 üzerinden 9 verdim ve haftanın şıkı seçtim :D finalde bizimlesin yavrum :D :P 1 puan da yazım hatalarından kırıyorum. az dikkatli yaz be! ne bu acelen mi var beyb? ;)
mimi paslamam gereken bi ton kişi var mı emin değilim açıkta kalan falan varsa ya da ben bi daha yanıtlarım yavrum diyen varsa yazsın anacım. benden açık mim çeki :D :D
25 Mayıs 2012 Cuma
beklenmeyen misafir (part 2)
... ışığı açtım ve korktum. yatağımda birisi oturuyodu. gözleri şişmiş ve hala ağlayan sevgilim. çok şaşırdım. en son dolmuşa bindirdikten sonra ki arkasından baya uzun süre bakmıştım. dolmuştan da inmemişti. nası oldu da pat diye geldi ve eve nası girdi diye düşünürken aklıma geldi. beni bilen ev arkadaşım içeri almıştı muhtemelen ve olayları da bilmiyodu zaten. neyse gitmemi mi istiyosun lafıyla kendime geldim. o kadar şaşkın ve aynı zamanda düşünceli bakmışım ki onu orda istemediğimi zannetmiş akıllı sevgilim. kendime geldim ve yoo istemiyorum sadece çok şaşkınım dedim. ben seni dolmuşa bindirdim ama... dedim. o da evet bindim hatta yurda bile gittim ama içeri girerken aklıma yaptığın bi şebeklik geldi dedi. hemen son dolmuşu yakaladım ve geri geldim. yakınlarda indim taksiye atladım geldim dedi. hala şoktayım tabi. ayakta bekliyorum öyle. yanıma gelmicekmisin dedi. kaldım öyle gene. verebileceğin tepki bu mu dedi. yok dedim hala şaşkınım hala kafam almıyo dedim ama gittim yanına oturdum. sarıldım hemen. o da bana sarıldı ve ağlamaya başladı. sıkıca sardım hiç bırakmıcak gibi ve başını öpüp okşadım. ağladıkça ağladı. susturamadım açıkçası. sonra kendine geldi biraz ve bana baktı. gözlerimin içine... sonra öptüm onu nefessiz kalıncaya kadar. özür diledi susturdum. ama hala kendimde değildim. bi duşa girmek istiyorum hala kendimde değilim, üşüyorum dedim. tamam dedi. ama duştan çıktıktan sonra seni burda bulamamaktan korkuyorum dedim. o da bi daha gitmicem seni bırakmıcam dedi ve gülümsedi.
kendimi sıcak suyun altına atmam iyi oldu. üşümüştüm ve garip hissediyodum. neyse çıktım duştan hemen. baktım notlarımı almış okuyo sevgülüm. hayırdır dedim. yarın sınavın var çalışman lazm dedi. öyle bi baktım ki ona :) sonra oturduk derse. daha doğrusu zorla oturttu. notlarımın bi kısmını bulmuş okumuş özet çıkarmış. ingilizce kısımları çevirmiş :) salak dedim içimden ama mutlu da oldum. oturdum sevgilimle tekrar ders çalıştım ve sonra sarılıp uyuduk :)
tüm bunların açıklaması ne diye sorarsanız tek kelimeyle "inat" diyebilirim. çok inatçı olduğunu ve inat ederken gözünün hiç bişeyi görmedğini çok söylemişti. hatta bu konuda yardım almam gerek dedi bütün konuşma boyunca ve yardım alacağını söyledi. daha önce kimse için inadını kırmayan, ablasını inat uğruna ağlatan bi insan için bu durum çok hoşuma gitti. destekledim bende yardım alması konusunda. neyse ne diyelim biz erdik muradımıza tekrardan siz çıkıverin bi zahmet kerevete :D
bugün sevgilim geliyo ve 6 tane de hedayeyle :) doğum günümün kutlanma havası 1 haftadır vardı ve bu 2 gün doruğa çıkıcak eminim özellikle de sevgilimleyken :) yarın ise doğum gününün patlama noktası. iyikine doğmuşum hoh!! öperim canlar :*
kendimi sıcak suyun altına atmam iyi oldu. üşümüştüm ve garip hissediyodum. neyse çıktım duştan hemen. baktım notlarımı almış okuyo sevgülüm. hayırdır dedim. yarın sınavın var çalışman lazm dedi. öyle bi baktım ki ona :) sonra oturduk derse. daha doğrusu zorla oturttu. notlarımın bi kısmını bulmuş okumuş özet çıkarmış. ingilizce kısımları çevirmiş :) salak dedim içimden ama mutlu da oldum. oturdum sevgilimle tekrar ders çalıştım ve sonra sarılıp uyuduk :)
tüm bunların açıklaması ne diye sorarsanız tek kelimeyle "inat" diyebilirim. çok inatçı olduğunu ve inat ederken gözünün hiç bişeyi görmedğini çok söylemişti. hatta bu konuda yardım almam gerek dedi bütün konuşma boyunca ve yardım alacağını söyledi. daha önce kimse için inadını kırmayan, ablasını inat uğruna ağlatan bi insan için bu durum çok hoşuma gitti. destekledim bende yardım alması konusunda. neyse ne diyelim biz erdik muradımıza tekrardan siz çıkıverin bi zahmet kerevete :D
bugün sevgilim geliyo ve 6 tane de hedayeyle :) doğum günümün kutlanma havası 1 haftadır vardı ve bu 2 gün doruğa çıkıcak eminim özellikle de sevgilimleyken :) yarın ise doğum gününün patlama noktası. iyikine doğmuşum hoh!! öperim canlar :*
23 Mayıs 2012 Çarşamba
beklenmeyen misafir
öncelikle dünkü yazıdan sonra bunu yazacağımı hiç düşünmemiştim ama olaylar çok farklı gelişti.
neyse dünden başlayalım gene. dün o kadar kötüydüm ki o kadar msj yağmurundan sonra bitti lafını duymak çk koymuştu bana. ortada bi neden bile yokken. hatta cesaret edip sormuştum başkası mı var diye ama aldığım yanıt hayır oldu hep. bana bi neden söyle neden bitti dediğimde ise istemiyorum artık demişti. aklıma hiç bişey gelmemişti o an söylemek için. lütfen dedim nolur dedim. kabul etmiyorum bitmez bitemez dedim ama bitti dedi. 2 saat sonra yenilgiyi kabul etmiştim artık. attım telefonumu masanın üstüne ve düşünmeye başladım. belki de çoğumuzun hergün söylediği ya da söylediğimiz hoşçakal lafı beni daha önce hiç bu kadar acıtmamıştı. ne kadar derin bir kelime olduğunu duyduktan sonra anladım. neyse telefonu koydum masanın üstüne ve düşünmeye başladım. tüm günü geçen geceyi. aklıma hiç bi neden gelmiyodu. düşün sigara düşün sigara sigara ve tekrar düşün... hayatımda bu kadar yoğun düşündüğüm sadece 2 an olmuştu. birinde de ailem parçalanıyodu.
neyse konumuz bunlar değil. geçen 2 saat boyunca nerdeyim nasılım hiç bi fikrim yokken kapının çalmasıyla kendime geldim. evde kimse yoktu tabi tek ben vardım. kalktım kapıyı açtım ve karşımda bitirdiğini söylemiş gözleri kan çanağında sevgilimi bulunca çok şaşırdım. ilk başta anlam veremedim. sevinsem mi acaba neden geldi e bitti demedi mi aslında bitmedi mi diye sorarken içeri buyur etmek aklıma geldi ve geç dedim. içeri girdik ve bana ilk bağırarak söylediği cümle telefonun neden kapalı dedi. şaşırdım. olayı anlayamadım ilk başta. telefonum mu kapalı hönk?? telefonuma baktım ve gayet de açık dedim ama sonra dank etti ki telefon çekmiyo. yerini değiştirmemle telefonun çekmesi bir oldu. ardı ardına 5 msj geldi bi anda. telefon kafayı yemiş gibi baktım ama saniyesinde geri döndüm. hala şaşkın şaşkın bakarken gözlerinden süzülen yaşları gördüm. içim parçalandı direk. ellerini tutmak istedim ama emin olamadım. hem sinirliydi hem de ağlıyodu ne yapacağımı bilemedim o an. sarılsam iticek beni diye çok korktum. neden telefonun kapalı dedi tekrar bağırarak. o an yaşadığımız zaman geri döndüm ve çekmemiş diyebildim. gene bağırarak bana ne kadar çok merak ettim seni haberin var mı diye bağırmaya başladı. ben kem küm edebildim sadece. olayın şokunu ve üstüne bağırmayı anlayamamıştım. öüzr diledim ve bilerek yapmadım. sen söyleyesiye kadar da haberim yoktu bak msjlarında şimdi geldi dedim. duyacağım lafı hiç tahmin etmemiştm ama adamın sikinde değil dedi ve ben gidiyorum dedi. bu sefer önüne geçtim ve sarıldım. sıkıca sarıldım fakat o sarılmadı ama öyle bir ağlamaya başladı ki daha da panik oldum. 10 dakika boyunca öyle kaldık. o ağladı ben sarıldım. sonrasında tekrar ciddileşti ve ben gidiyorum dedi birden. gene önüne geçtim ama bu sefer sarılamadım. bana bakışı çok ciddiydi ve cesaret edemedim açıkçası. 10 dakika daha konuştuk gitme kal lütfen beni bırakma desem de hiç sallamadı. 2. bi yenilgi daha panda dedim içimden. tamam diyebildim. kapıdan çıkmadan önce sadece son kez sarıl bana dedim. bunu bana borçlusun dedim. sarılmadı ama. zorla arkasından gidip sarıldım kapıyı açmadan önce. hiç bişey yapmadı ama gitmek içinde bi çaba harcamadı. tekrar gitme seni seviyorum dyebildim ama bu sefer ben de bağırdım. hiç bi cevap vermedi. yüzünü görsem öfke dolu olduğunu ya da belki de mutlu olduğunu anlayabilirdim. en ufak bir kırıntı bile banq yeterdi o an. lanet olsun ki (burda fuck diyorum) evin dış kapısından ses geldi ve beni bilmeyen ev arkadaşım anahtarı soktu. o an 2mizde toparlanmak zorunda kaldık. ondan ayrıldım o da hoşçakal dedi içimi acıtarak. arkasından sadece bakabildim gene. kapıyı kapattıktan sonra derin bi nefes aldım ve aklıma telefona gelen msjlar geldi. eski sevgilimden gelen son msjlar... açtım okudum. 5 msjın ilk üçü merak ettimle başlıyodu fakat son 2 msj beni bırakma ve seni seviyorum olunca ne kadar büyük bi hata yaptığımın farkına vardım. bırakmıcaktım ya da yanında o msjları okucaktım ama hiç aklıma gelmedi. yenilgiyi kabul etmek benim için her zman kolay olmuştu ama o msjlardan sonra direk telefona yapıştım ve aradım. tek sorduğum soru nerdesn olmuştu. tüm geceyi aynı soruyla geçirdim. yoldayım dedi. hangi caddedesin dedim sürekli hangi sokak?? hiç doğru dürüst cevap vermedi. bitti panda artık kabul et dedi sürekli. yüzleş bununla artık dedi. seni merak ettim evine geldim ama hata ettim dedi. tüm gece boyunca aynı... üstüme bi ceket aldım ki hala hastalık tam geçmedi çünkü. anahtarımı telefonumu ve ne olur olmaz diye cüzdanımı aldım çıktım apar topar. çorap falan giymeden giydim ayakkabımı çıktım. tüm yol boyunca koştum 2 tane cadde geçtim. telefonda sesi kötü ve başım dönüyo tamam artık konuşmak istemiyorum dedikçe nerdesin dedim nerdesin?? tüm ankara duyacak kadar dedim galiba. neyse 2 caddeyi toplamda 1 kilometre olabilir ama ben 10 dakikada koştum nerdeyse. sokak sokak aradım. nerdesin dedikçe beni bulamazsın bahçenin içine saklanırım bulmaman için gelme dedi sürekli. bense nerdesin... 2 koca caddeyi sürekli turladım. 1 aşşağı bir yukarı gezdim sürekli. bulamadım. nerdesin diye sordukça sürekli bilmiyorum ya da yürüyorum cevabını almak beni tatmin etmedi. koşuşturdum koşuşturdum. en son büyük caddenin ortasında sırtımdan ter akarken etrafa bakınıyodum. bulamamıştım. halbuki gidebileceği tek yol oydu. yurda gidicekti ve başka bi yol yoktu. yanımda dumtıs müzikli bi araba geçmişti 5 dakka önce. sonra telefonun ucundan aynı müziği duydum. o an dank etti. ben çok hızlı çıkmıştım belki karanlıkta görmemiştim belki de cidden bi bahçeye dalmıştı ama benim gerimde kalmıştı. olduğum yerde durdum bekledim ve 5 dakika sonra yolun karşısından geçerken gördüm. direk yanına gittim ve beni görünce hayal kırıklığını yüzünden okudum. bişey söyleyemedim sadece benimle gel dedim ama inat bi insan olduğu için gelmedi tabi ve bitti artık dedi. bense tamam bitti ama seni dolmuşa bindirmek istiyorum sadece dedim hayır dedi. hem hastasın hem hava serin hem de deli gibi terlemişsin dedi. direk eve gidiyosun dedi bana ben gitmicem diyince de tamam metroyla giderm ben de ozaman ama sen eve gidiyosun dedi. tamam dedim fakat 5 dakka sonra vazgeçti. beni eve göndermek istedi artık yorulduğunu sıkıldığını ve kızdığını söyledi ve peşini bırakmamı söyledi ben de ilk başta kabul etmesem de tamam dedim. arkamı dönüp yürüyomuş gibi yaptım ama ağacın arkasına saklandım. 20 30 metre uzaklaşınca yolun karşısına geçtim ve takip etmeye başladım. durağa kadar telefonla konuştuk. inadımdan hiç bi zaman vazgeçmedim biliyomusun dedi ve vazgeçmicem dedi. ben de %1lik bi ihtimal de olsa vazgeçtin daha önce dedim ve benim için vazgeçtin dedim. o da bu sefer öyle olmıcak dedi. telefonda konuşa konuşa tartışa tartışa yürüdük. dolmuş durağına geldi ve artık kapatmak istiyorum dedi. şarjım bitiyo dedi. ben de bana yurda gidince msj atabilirmisin dedim. tamam diyebildi sadece. kapattı sonra.
ben gene gizlice takip ettim. durağa geldik dolmuş geldi ama binmedi oturdu yere. sonra bi msj geldi. msjı gördükten sonra 10 adımlık saklanma yerimden çıktım. gittim yanına oturdum. son çabalarımı gene verdim ama olmadı. dolmuşa bindirdim ve son kez arkasından el salladım. artık büyük bi boşluk var içimde diyerek yürüdüm tüm yolu. koşunca 10 dakkada ama bu ağırlıkla yarım saatte yürüdüm eve kadar. yolda aklıma sürekli mutlu anılarımız geldi. panda dedim elinden geleni yaptın mı dedim içimden hep. terlemiş üşümüş içim acıyarak eve dönerken arayabileceğim birisi var mı diye düşündüm. saat 00.30 olmuş ve bigayı arasam uyumuştur belkide dedim aynı şekilde van görlümde uyumuştur dedim içimden. o an annemi bile aramak geldi içimden. tüm olanları anlatmak pahasına da olsa... ama arayamadım kimseyi sesimi bile çıkartamadım. sessiz sessiz yürüdüm sadece eve. içim acırken üşümüşken ve yalnızken kimseyi bu durumda ne uyandırmak ne de bu konuyla sıkmak istemedim. geri dönülmeyen yola girmiştim çünkü. eve 100 metre kalınca msj geldi. ben geldim yurda sen vardın mı diye. tamam diyebildim sadece. o da bi soru sordum dedi bende hayır daha gelmedim eve dedim. tamam gidince bana msj atarmısın dedi tamam diyebildim gene. hem kızgındım hem küskün. yolda bağırsam da ağlasam da bişey değişmicekti. hep onu düşündüm. hep onu. tam eve giricekken annem aradı. soğuk soğuk konuştum ders çalışıyorum dedim. o da tamam rahatsız etmeyeyim dedi. üzüldüm bi taraftanda çok mu sert çıktım diye. neyse anahtarı soktum kapıya ve açtım. salonun ışığı açıktı. beni bilen ev arkadaşım evdeydi. salona gittim ders çalışıyodu. ona da kıyamadım bişey söyleyemedim. hayırdır noldu yürüyüşemi çıktın dedi hayır dedim soğuk soğuk. sonra arkama bakmadan odama geçtim. kapıyı açtım ve ışıklar kapalıydı. ne ara kapttım ki dedim içimden. neyse dedim ışığı yakarken... ışığı açtım...
22 Mayıs 2012 Salı
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)